Od 10 lat najlepsze wyniki egzaminów osiągają uczniowie, którzy w szkole nie mają rówieśników płci przeciwnej - z Josepem M. Barnilsem, szefem Europejskiego Stowarzyszenia Edukacji Zróżnicowanej rozmawia Marek Pielach.

Agata Puścikowska, 2006-10-30

Justyna ma 8 lat. Wstaje, gdy jest ciemno. Biegnie na tenis. Potem szkoła: prywatna, trzy języki obce, basen, teatr. Ze szkoły na pianino, potem dodatkowy angielski. W domu jest przed wieczorem. Czasem nawet ogląda wieczorynkę. No, chyba że ma dużo zadane…

Wywiad z prof. Corneliusem Riordanem i Josepem M. Barnilsem
(12 czerwca 2007)

Jakie są korzenie koedukacyjnego modelu szkół w Stanach Zjednoczonych? 

prof. Cornelius Riordan:

Na początku, gdy tworzyły się Stany Zjednoczone, istniały wyłącznie szkoły dla chłopców. Na wschodnim wybrzeżu, gdzie były pierwsze kolonie, z których potem powstały pierwsze stany, stosowano angielski model nauczania – ze szkół mogli korzystać tylko chłopcy.

Jest 6 rano. W jednym z podwarszawskich domów mama budzi dwie zaspane dziewczynki. Kornelia ma cztery lata, Weronika – dziewięć. Chodzą do przedszkola i do szkoły stowarzyszenia STERNIK. Szkoła znajduje się w Falenicy. Ich dom – w Lesznowoli. To 37 kilometrów w jedną stronę.